วันนี้ก้อเป็นเช่นทุกวัน เวลาผ่านมาแล้วก้อผ่านไป ชีวิตยังคงกระทำไปตามเดิมเหมือนเคยเป็นเช่นทุกวัน แต่แล้วก้อมีสิ่งแปลกๆให้นั่งคิด รุสึกแปลกนะที่มีความสุขเมื่อได้เจอเธอ รุสึกแปลกนะที่สบายใจทุกครั้งหลังจากที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ของเธอไป ทำไมฉันไม่เคยรุสึกแบบนี้กับคนอื่น ทำไมฉันไม่เคยนึกมาก่อนเรยนะว่าเธอมีความสำคัญกับฉันมากถึงเพียงนี้ ฉันยังไม่แน่ใจว่าจะใช้คำว่ารักกับเธอได้มั้ย ทั้งที่เมื่อก่อนเคยมั่นใจว่ารักเธอแต่มันก้อเป็นเพียงการไม่เข้าใจความหมายของมันอย่างแท้จริง ฉันหลงไปกับมัน คิดว่ารักเป็นสิ่งที่มีคุณค่ามากมาย ฉันจึงได้ตั้งใจจะตะคุบมันไว้ด้วยความโลภ โดยไม่คิดถึงเธอเรยว่าเธอจะรู้สึกแบบเดียวกันรึเปล่า เธออยากจะใช้คำว่ารักร่วมกันกับเรามั้ยฉันไม่เคยถามเรยให้ตายซิ!!! จนในที่สุดมันก้อจบลงไปด้วยเหตุผลที่ว่าการที่เป็นอยู่อย่างนั้นมันต่างอะไรกับคำว่าเพื่อนกันหล่ะ เหมือนฉันคิดไปเองคนเดียวว่าเราเป็นแฟนกัน ฉันเองก้อยอมรับว่ารุสึกเจ็บนะ แม้จะแกล้งบอกกับเธอว่าไม่เป็นไร ฉันเตรียมตัวที่จะเจ็บมาแล้วก้อเถอะ (ยิ่งรุสึกเจ็บเมื่อมีคนบอกว่าเธอไม่มีทางมารักเราหรอก) เราอยากจะบอกขอโทดเธอที่เราไม่เคยคิดถึงความลำบากใจของเธอเรย คอยขอความรัก(แกมบังคับ)จากเธอ ขอโทดนะ
จนวันนี้เราเองก้อยังมีความรุสึกดีๆมอบให้เธอเสมอ ยังห่วงเธอเหมือนที่เคยเป็นมา...
เราจะรอจนกว่าเราจะใช้คำว่ารักร่วมกัน โดยที่ไม่มีความสงสารและความลำบากใจเข้ามาเกี่ยวข้อง
